Jak rozpoznać, że coach jest profesjonalistą, a nie amatorem?

2019-08-13 23:08:34

Agnieszka Kaseja
Jak rozpoznać, że coach jest profesjonalistą, a nie amatorem?

„Można piec w domu świetny chleb, ale to nie oznacza, że automatycznie stajesz się piekarzem.”

W Polsce, zresztą jak wszędzie na świecie, nie ma żadnej „licencji” uprawniającej do wykonywania zawodu coacha. Czyli każdy może nazwać się coachem, bo mu się akurat tak zachciało, z dnia na dzień.

W pewnym momencie rozwoju branży taka sytuacja staje się nie do przyjęcia dla ogółu klientów. Potrzebują oni bezpiecznego rozróżnienia pomiędzy profesjonalistą a amatorem. Chcą trafić od razu do profesjonalisty. Nie chcą tracić czasu. Chcą uniknąć zbędnego ryzyka. Oznacza to, że branża zaczyna się samoregulować.

Zacznijmy jednak od tego, jak rozpoznać coacha-amatora?

Coaching to branża praktyków. Stąd sporadyczne prowadzenie rozmów rozwojowych o charakterze coachingowym, szczególnie bez zawierania i przestrzegania kontraktu, bez szkolenia, bez odpowiedzialności za swoją rolę, często w wykonaniu osoby, która nie zna i nie przestrzega zasad etycznych zawodu coacha, jak również nie należy do żadnej organizacji branżowej nazywamy amatorską wersją tej działalności.

Amator nie musi myśleć o żadnych zasadach, pracuje kiedy chce, z kim chce, jak chce, z efektami, które są raz lepsze, raz gorsze, często bez związku z regułami uznanych za zobowiązujące w danej branży. Niekiedy uzdolnieni amatorzy osiągają sukcesy. Jednak dopóki robią to poza ramami profesjonalnymi i poza zobowiązaniami środowiskowymi, pozostają świetnymi, ale tylko amatorami.

Jak zostać coachem profesjonalistą?

Żeby być profesjonalistą, trzeba podjąć zobowiązania branżowe, które pozwalają działać jak profesjonalista i sprostać oczekiwaniom klientów.

Czego klient ma prawo oczekiwać od coacha profesjonalnego?

*Przeszkolenia i pracy w ramach określonego zakresu kompetencji coacha (a nie terapeuty, doradcy, mówcy motywacyjnego, menedżera)
*Przestrzegania kodeksu etycznego coacha
*Przynależności do środowiska branżowego (np. przynależności do niezależnej organizacji typu stowarzyszenie czy izba gospodarcza lub do klubu absolwentów konkretnego kursu)
*Akredytacji czyli znaku jakości poświadczonego przez niezależną organizację akredytującą (w Polsce są dostępne niezależne akredytacje EMCC, ICF i izby Coachingu)
*Podlegania superwizji i stałego doszkalania się.

Tekst ukazał się pierwotnie na blogu EMCC Poland.
Popularność: 7    Powrót

Komentarze

Odpowiedź
Tytul
Imię/Nick

Załóż konto za darmo

Coach Klient
lub zaloguj
facebook
Co możemy zmienić na DobryCoach.pl?
aby lepiej odpowiadał Twoim potrzebom